Categorieën
Leven

Herinneringen uit een ander leven

Op de radio klinkt een bekend liedje en ik wil mijn telefoon pakken om je een berichtje te sturen. Jij speelde dit nummer wel eens op je gitaar voor me een paar jaar geleden en in datzelfde jaar zagen we deze band samen op een festival. Zo dwalen mijn gedachten soms af naar jou bij bepaalde liedjes en ook bij plekken waar we samen kwamen. Het voelt niet vervelend om terug te denken aan alle dingen die we samen hebben meegemaakt, maar soms vraag ik me wel af wat ik moet met die stroom nutteloze herinneringen. Zal die stroom ooit stoppen? Of blijft het iets wat ik mijn hele leven met me meedraag?

Ik hoor nog maar weinig van je tegenwoordig. We probeerden een tijdje om contact te houden en zelfs om als vrienden om te gaan met elkaar, maar dat bleek toch lastiger te zijn dan we dachten. Ik snap dat het voor jou beter is om afstand te houden. Toch voelt het gek om niet te weten waar jij je nu mee bezig houdt en om niet meer samen te kunnen lachen om dingen van vroeger. Hoe gaat het nu met je? Ben je hard aan het werken aan je dromen? Moet je wel eens glimlachen om dingen die we samen hebben beleefd of zijn dat bittere herinneringen voor jou die je liever wegduwt? En ben je nog steeds boos op me of heb je er ondertussen vrede mee dat ik wegging?

Ik weet dat ik zelf heb gekozen voor een leven zonder jou en ik heb er geen spijt van. Het blijft alleen gek om al die herinneringen te hebben uit iets dat een vorig leven lijkt. Nu zijn we praktisch vreemden voor elkaar. Vreemden die elkaar door en door kennen. Dat is blijkbaar hoe het gaat. Ik wil mijn telefoon pakken om je een berichtje te sturen, maar ik doe het niet. Daar zit je toch niet op te wachten. En al die herinneringen slijten vanzelf wel met de tijd.

Categorieën
Leven

Zin in meermeermeer

Laat ik ermee beginnen dat het best goed met me gaat in deze coronacrisis. Mijn familie en vrienden zijn gezond, ik heb het thuis gezellig met mijn vriend Niels en ik heb een prima inkomen om van te leven. Ik verloor dan misschien wel mijn baan als gevolg van corona, maar ik vond ook snel een leuke nieuwe baan met meer uitdaging. En de stokoude oma van Niels die in het ziekenhuis terecht kwam na een herseninfarct? Die was binnen een mum van tijd weer redelijk gezond thuis. We hebben geluk en we hebben helemaal niks te klagen kortom, maar ohh.. ik heb zin in zoveel meer dan dit.

Ik wil op kantoor werken en mijn collega’s in het echt leren kennen. De meeste van hen spreek ik namelijk alleen maar via de telefoon en in videocalls. Ik wil ’s ochtends de deur uitgaan en pas rond etenstijd weer terugkomen, samenwerken zonder schermpje ertussen en praatjes maken bij de koffieautomaat. Ik wil op zonnige vrijdagen het terras op met vriendinnen na werk en het weekend inluiden met biertjes en bitterballen. Keihard meezingen met liedjes na iets teveel drankjes en dansen tot mijn voeten er pijn van doen. Ik wil al mijn vrienden en familie zien en leuke dingen met ze doen om alle restjes eenzaamheid te verdrijven met z’n allen.

Ik wil alle restaurants in Utrecht proberen en nieuwe films zien in de bioscoop. Ik wil eindelijk een keertje op vakantie met Niels, want we zijn samen nog steeds niet verder gekomen dan een weekendje Brugge. En doe dan ook meteen maar dat weekendje weg met mijn nicht Cheryl waar we al weet ik hoelang over mijmeren. Citytripjes, roadtrips, strandvakanties, mijn bucketlist stroomt over op het moment. Oh, en laten we het belangrijkste niet vergeten.. ik wil naar festivals en concerten. Mijn laatste concert is bijna een jaar geleden en ik verlang zo intens naar live genieten van raggende gitaren en teksten meebrullen met een enthousiaste zaal. Alle tickets voor festivals en concerten wachten al veel te lang in mijn inbox om eindelijk eens gebruikt te worden. En ik wil eindelijk weer danslessen volgen in een zaal in plaats van via Zoom en de energie van een groep voelen.

Alles gaat goed en ik houd het nog wel even vol op deze manier, maar ik kan niet wachten tot er weer meermeermeer kan. Nog heel even geduld.

Categorieën
Leven

Lichtpuntjes in 2020

Dit jaar leek soms eindeloos te duren, maar ondanks alles zijn we nu toch echt aanbeland op de laatste dag van 2020. Het lijkt alsof er alleen maar vervelende dingen zijn gebeurd, maar als ik zo terugblik had ik eigenlijk best een prima jaar. Het was een beetje saai soms, maar gelukkig zijn erge dieptepunten me ook bespaard gebleven. En gelukkig waren er ook heel wat lichtpuntjes die me door de sleur van het thuiszitten heen hielpen.

Feestjes, concerten en meer leuks
Je zou het bijna vergeten, maar in de eerste maanden van het jaar was er nog niks aan de hand. Ik ging onder andere naar een balletvoorstelling met mijn beste vriendin, vierde mijn verjaardag met vrienden in een propvol Tivoli, deed mee aan een pubquiz in een restaurant in plaats van thuis, vierde carnaval in mijn hometown, borrelde erop los met mijn collega’s en ik ging naar concerten van Joshua Radin, the Darkness en Jade Bird. Genoeg leuks om op te teren in de lockdown die volgde in het voorjaar.

Gezelligheid thuis
De eerste lockdown kwam ik onder andere door met gezellige dagen met mijn vriend Niels en mijn huisgenoten. We vierden koningsdag op ons balkon met de bovenbuurman als DJ vanaf zijn balkon en we hielden regelmatig spelletjesavonden om de tijd door te komen. Verder hielpen wandelingen in de zon met het lieve hondje van de vorige huisgenote van Niels ook om onze dagen op te leuken.

Familie en vrienden extra waarderen
Na de lockdown was het tijd om al het sociale gemis in te halen. Van een weekje vakantie bij mijn ouders thuis tot etentjes met mijn favoriete nichtje en op het terras zitten met vriendinnen, het was allemaal zo ontzettend fijn. Normaal gesproken ben ik al ontzettend blij met al deze lieverds in mijn leven, maar dit jaar waardeerde ik het allemaal nog nét wat extra.

Een weekendje in Brugge
Een uitgebreide vakantie zagen Niels en ik niet zitten met alle Corona-maatregelen, maar we durfden het wel aan om twee dagen naar Brugge te gaan. Het was heerlijk om in alle rust te kunnen genieten van een stad die normaal overspoeld wordt door toeristen. Verder gingen we nog een weekendje naar Groningen, maar dat vonden we helaas een beetje tegenvallen.

Samenwonen met Niels
Het absolute hoogtepunt van dit jaar was de beslissing om samen te gaan wonen met mijn lieftallige vriendje. Het was een vrij spontane beslissing zoals ik eerder al eens schreef en dat maakte het misschien nog wel leuker. De afgelopen maanden hebben we er een heerlijk knus plekje van gemaakt en we genieten nog steeds volop van veel tijd samen doorbrengen. Dat maakt zelfs een jaar als dit jaar best te doen.

Danslessen volgen
In het najaar schreef ik me in bij een dansvereniging omdat ik het zo miste om danslessen te volgen. Het was al zo’n 5 jaar geleden dat ik mijn laatste dansles had, maar bij mijn eerste les Afrikaanse dans was het weer genieten geblazen net als vroeger. Op het moment ben ik bezig met Dancehall lessen en ook dat is heerlijk om te doen. Hier ga ik zeker weten mee door volgend jaar!

Op de valreep een nieuw baan in de wacht slepen
Ik heb vrijwel het hele jaar gewerkt als copywriter bij een reisorganisatie, maar eind oktober kreeg ik te horen dat het helaas niet mogelijk was om mijn contract nog eens te verlengen tot een vast contract. Ik zag het al een beetje aankomen omdat de reissector op z’n zachtst gezegd niet zo lekker loopt op het moment en ik was ook al aan het solliciteren op allerlei functies. Binnen een paar weken sleepte ik gelukkig een nieuwe baan als copywriter in de wacht. Aanstaande maandag heb ik mijn eerste werkdag en ik heb superveel zin in deze nieuwe uitdaging!

Al met al was het dus helemaal niet zo’n vreselijk jaar voor mij. Op naar een nieuw jaar waarin we hopelijk snel weer meer kunnen, want ik kan niet wachten op festivals, concerten, feestjes en vakanties. Gelukkig nieuwjaar!

Categorieën
Leven

Warmte

Kaarsjes die rustig flikkeren, de zachte tonen van het album ‘Folklore’ van Taylor Swift uit de speakers, comfortabele kleren aan en mijn lievelingspersoon op deze aarde die me gedachteloos over mijn benen kriebelt. Ik voel me kalm en warm vanbinnen op deze doodnormale doordeweekse avond. Het is allemaal helemaal goed zo en pas nu besef ik hoelang die rust er niet meer was in mij. En hoeveel ik het gemist heb.

Soms ben ik nog steeds zoekende, jachtig en veel te druk. Dan heb ik de neiging om iedere week weer vol te proppen met veel van alles. Veel sporten, veel sociale afspraken, veel werk, veel moeten. En vooral heel weinig voelen hoe ik me echt voel. Ook al weet ik dondersgoed dat dat niet goed is voor me. Maar dat wordt afgewisseld met heldere momenten dat alles op zijn plek lijkt te vallen en ik me goed voel en zonder problemen rustig aan kan doen.

De dalen worden minder diep dan ze lange tijd waren, ik kan mijn slechte dagen beter aan en sommige dingen heb ik zelfs helemaal losgelaten ondertussen. Ik denk nauwelijks nog verdrietig terug aan allerlei herinneringen uit het verleden en of ik dingen anders had moeten doen. Die gevoelens hebben plaatsgemaakt voor een soort nostalgie en een gelukkig gevoel over het heden. Alles loopt zoals het lopen moet. Daar heb ik vertrouwen in.

En als het dan toch een keertje helemaal mis is en ik uren wakker lig met malende gedachten, dan is mijn lieve Niels er. Om zijn armen om me heen te slaan en slaperig sussende woorden te zeggen. Om me eraan te herinneren dat alles in de ochtend weer een stuk minder hopeloos lijkt. Om me te laten voelen dat praten altijd beter is dan alles voor jezelf houden en zo een monster in jezelf te creëren waar je nauwelijks aan kunt ontsnappen. En zo vind ik de warmte in mezelf weer, keer op keer.

Categorieën
Leven

Een beetje beweging

Veelal werken vanuit thuis, geen festivals en concerten, geen uitgebreide vakanties naar het buitenland, niet teveel vrienden tegelijk zien en niet knuffelen met ze of te dicht bij ze komen, geen avondjes dansen, weinig nieuwe films in de bioscoop en dan nu ook nog een tweede golf. Al een half jaar staat een groot deel van mijn dagelijkse leven stil, en die van jou hoogstwaarschijnlijk ook. Dat is nog steeds wennen, soms gekmakend en vaak genoeg gewoonweg stom. Toch zijn er een hoop dingen wél in beweging en ik vind het tijd om daar even bij stil te staan.

Samenwonen met Niels
Laten we beginnen met de grootste verandering. Eentje die voor mij ook een beetje uit de lucht kwam vallen. Ik woon sinds ongeveer 1.5 maand samen met mijn vriend Niels. Dat stond voorlopig nog niet echt op de planning, maar een van de huisgenoten van Niels bleek plots te willen verhuizen. De andere huisgenoot wilde ook graag verhuizen en zo kwam Niels met een leeg appartement te zitten en de voorzichtige vraag of ik het misschien zag zitten om bij hem in te trekken. Veel meer samen zijn? Een eigen plekje hebben voor ons twee? Eindelijk weer een vaatwasser hebben en heel veel ruimte? Hell yessss, daar was ik wel voor in! Ik heb een prima jaartje gehad in mijn vorige appartement met mijn twee gezellige huisgenoten, maar ik geniet ook enorm van het samenwonen. Het voelt alsof alle puzzelstukjes precies op het goede moment samenvielen hierbij.

Een iets vollere agenda
Toen ik de vorige blog over Corona schreef was mijn agenda leeg, leger, leegst. Gelukkig heb ik in de tussentijd toch aardig wat leuke dingen beleefd. Zo ging ik een weekendje naar Brugge met Niels om te genieten van Vlaamse friet, Brugse Zot en de prachtige gebouwen in de stad die rechtstreeks uit een sprookje lijken te komen. Verder bracht ik veel gezellige dagen door met mijn familie, ging ik op dansles, pakte ik hier en daar weer eens een terrasje met een vriendin, volgde ik fijne yogalessen, ging ik een paar keer uiteten, zag ik de toffe film Tenet in de bios en zag ik een paar van mijn collega’s eindelijk weer tijdens twee gezellige kantoordagjes. Normaal zijn dat zulke normale dingen, maar nu waardeerde ik het allemaal veel meer omdat het eventjes niet kon. Conclusie: Mijn ‘normale’ dagelijkse leven is eigenlijk best wel heel erg leuk.

Natuurlijk is het balen dat er op dit moment weer strengere regels gelden dan de afgelopen tijd. Het is kut om steeds maar in je eentje te werken vanuit thuis en je collega’s niet te zien, in onzekerheid te zitten over je baan, je eenzaam te voelen, niet op vakantie te durven gaan en geen avondje lekker te kunnen gaan dansen. Tuurlijk is het allemaal moeilijk, maar aan de andere kant prijs ik me gelukkig dat ik nog zo veel goede dingen heb en meemaak in deze tijd. Niet álles is stom dit jaar, echt niet.

Categorieën
Leven

Een stukje over de liefde

“Biep biep biep”. Het is half 8 ’s ochtends op een doordeweekse dag en mijn wekker rukt me uit mijn slaap. Naast me klinkt slaperig gegrom. Snel uit met die wekker en nog even tegen Niels aan kruipen aan voor 10 minuutjes knuffelen voordat ik er echt uit moet. Soms slaap ik stiekem nog heel eventjes door, soms hebben we het over wat we gedroomd hebben en vaak genieten we gewoon van dicht tegen elkaar aanliggen in stilte voordat ik mezelf naar de douche dwing. Onze veilige haven in de ochtend voordat het alledaagse leven vol gedoe weer begint. Ik kan me geen betere start van de dag wensen en ik ben zo blij om te kunnen genieten van dit soort ‘kleine’ dingen.

Nooit eerder schreef ik hier een stukje over kriebels in mijn buik, roze wolken, eindeloos verlangen om bij die ene te zijn en het geluk van simpele dingen als hand in hand lopen of de blik van de ander opvangen en precies weten wat hij denkt. Gek eigenlijk, want liefde is wel hetgeen waar ik veel over nadenk en mee bezig ben. Vroeger schreef ik dagboeken vol over stille liefdes, vakantievriendjes, eindeloos geflirt, liefdesverdriet en mijn eerste serieuze relatie maar op een gegeven moment ben ik daar mee opgehouden. Mijn kalverliefdes gingen over in een rustig voortkabbelende stabiele liefde en zo hield het schrijven ook op. Ik plaatste hier stukjes over allerlei dingen die speelden in mijn leven, maar ik voelde nooit de behoefte om daarbij ook iets te schrijven over mijn relatie behalve kort toen het na meer dan 10 jaar stuk liep. Misschien dat dat niet schrijven over mijn gevoelens en er vaak ook niet over nadenken juist ervoor zorgde dat ik veel te laat doorhad wat er niet meer klopte in mijn relatie. Kop in het zand en gewoon doorgaan alsof er niet aan de hand was.

Grappig om te merken dat mijn hart nu met een ‘nieuwe’ verliefdheid juist weer overstroomt van liefde en zin om hierover te schrijven. Ik geniet weer van de liefde en iedereen mag het weten. Net zoals ik dat vroeger had als ik zat te zwijmelen op mijn kleine slaapkamertje met mijn dagboek bij de hand. Ik denk dat het goed is om toch te proberen om hierover te schrijven, ook al is het soms misschien heel cheesy. Zo blijf je alles waarderen en wordt niks vanzelfsprekend. Het is zó bijzonder om iemand te vinden waar je nooit genoeg van lijkt te krijgen, dus dat mag gevierd worden. En daar begin ik nú mee ;)

Categorieën
Leven

Leven in tijden van Corona

Ik had zoveel plannen voor dit jaar. Na een jaar vol moeilijke dagen zou 2020 helemaal mijn jaar worden. Dat dacht ik aan het begin van dit jaar, maar we weten allemaal dat dat heel anders heeft uitgepakt door Corona. Ik heb een grote streep gezet door de festivals en concerten die ik de komende tijd op de planning had staan en aan een vakantie naar het buitenland plannen waag ik me voorlopig ook nog maar niet zo zonder eigen auto. Verder werk ik momenteel fulltime vanuit thuis en ben ik voor de rest ook heel veel thuis geweest. Het was, en is soms nog steeds, wennen aan deze rustige manier van leven maar misschien was het wel precies wat ik nodig had.

Vanuit huis werken scheelt me zo’n 2 uur reizen per dag en die tijd heb ik voornamelijk gebruikt om meer te slapen. Ik kan me niet eens meer herinneren wanneer ik de laatste keer zo uitgeslapen was als nu. Ik kom gemakkelijker mijn bed uit, ik ben meer gefocust als ik aan het werk ben en ik heb weer energie om allerlei dingen te doen na werk. Zo ben ik weer consequent aan het hardlopen geslagen. Het afgelopen jaar lukte me dat steeds maar niet door tijdgebrek en nu vind ik het juist een heerlijke manier om toch even naar buiten te gaan na een lange werkdag binnen. Ook heb ik gemerkt dat het eigenlijk heel goed voor me is om lekker thuis te rommelen. Series kijken (Persoonlijke aanraders so far: Valeria, Queer Eye en Agent Carter), spelletjes doen met mijn huisgenoten of vriend, boeken lezen, gamen op mijn Nintendo Switch (Animal Crossing!), veel wandelen en knuffelen met het hondje van de huisgenote van mijn vriend, nieuwe recepten proberen.. ik vind het allemaal heel fijn.

Natuurlijk, er zijn ook een hele hoop lastige dingen aan de situatie van de afgelopen tijd. Zo mis ik mijn collega’s bijvoorbeeld enorm. We zien elkaar regelmatig in videomeetings en we proberen contact te houden met elkaar, maar toch is dat niet hetzelfde als samen op kantoor zitten. Ik kan dus niet wachten tot dat weer kan, maar ik ben bang dat dat nog wel even gaat duren. Verder mistte ik mijn vrienden en familie enorm. De meeste van hen wonen buiten Utrecht en ik heb geen auto dus bezoekjes zaten er even niet in. Soms viel me dat best wel zwaar. Je kunt natuurlijk volop Whatsappen en bellen met elkaar, maar dat is het toch niet helemaal voor mij.

Ik ben dan ook hartstikke blij dat ik eindelijk weer eens een paar daagjes bij mijn ouders en broer ben en dat ik vrijdag mijn favoriete nichtje Cheryl weer eens zie. Mijn vriendinnen zie ik binnenkort gelukkig ook weer en ik heb wat leuke uitjes gepland met mijn vriend Niels. Zo heb ik toch weer wat dingen om naar uit te kijken, want daar was ik ondertussen ook wel weer aan toe. Ik ben benieuwd hoe het allemaal gaat lopen vanaf nu en ik hoop natuurlijk enorm dat we alles onder controle blijven houden als land. De rest komt allemaal vanzelf wel weer!

Categorieën
Leven

De eerste zonnestralen

Ik weet niet waarom maar opeens begon het weer te kriebelen. Zin om hier te schrijven. Het is meer dan een jaar geleden dat ik hier voor het laatst iets neerzette en in de tussentijd heb ik alleen maar voor mezelf geschreven. Alles wat er uit mijn vingers kwam was te rauw om zomaar op het internet te gooien. Als ik nu teruglees wat ik een paar maanden geleden schreef herken ik mezelf vaak niet eens erin. Zoveel chaos, twijfels en eindeloze gevechten met mezelf. Ondertussen kan ik de eerste zonnestralen gelukkig weer zien na stormen die nooit meer over leken te trekken. Nog een beetje voorzichtig maar wel hoopvol loop ik rond, neem ik de schade op en begin ik langzaam met opnieuw opbouwen.

Het liefste zou ik helemaal niet meer terugkijken, maar alleen maar vooruit naar dit nieuwe jaar waar ik zoveel hoop voor heb. Toch is het soms goed om nog even stil te staan bij alles wat er veranderd is. De afgelopen jaren schreef ik tussen de regels door al vaker over periodes dat ik niet lekker in mijn vel zat. Vaak was ik uitgeput door mijn werk waar ik mijn plek maar niet kon vinden en alle dingen die ik moest van mezelf en waar ik mezelf constant in vond falen. Verder vond ik het ontzettend moeilijk om om te gaan met mijn slechte dagen in plaats van het te negeren en weg te stoppen. Ik had verandering nodig kortom, maar waar begin je?

Die veranderingen kwamen vanzelf toen ik werd ontslagen aan het begin van 2019. Ik kan me nog precies herinneren hoe de directeur me zijn kantoor binnenriep en ik totaal niet in de gaten had wat er aan de hand was. Een paar maanden daarvoor had ik een vast contract gekregen en ik had er nooit bij stilgestaan dat mijn baan zomaar wegbezuinigd kon worden. In een waas hoorde ik alles aan, pakte ik mijn spullen, nam ik afscheid van mijn collega’s en ging ik naar huis. Het besef en de tranen kwamen een tijdje daarna pas toen ik door de ijskoude regen naar huis fietste. Opeens was ik werkloos. Natuurlijk is het geen ramp om nieuw werk te zoeken als je jong bent en al wat ervaring hebt, maar het is een enorme klap als je uit het niks aan de kant wordt gezet en alle zekerheid bij je wordt weggehaald. Ik heb dan ook echt wel wat tijd nodig gehad om mezelf te herpakken en niet alleen maar huilend in bed te willen liggen. Het goede nieuws: binnen 2 maanden vond ik gelukkig een fijne nieuwe baan waar ik nu nog steeds met veel plezier werk.

In de weken dat ik zonder werk thuiszat dacht ik niet alleen na over wat voor werk ik wilde, maar ook over de rest van mijn leven. Toen begon het al een beetje te dagen dat het niet meer zo lekker liep met mijn vriend als dat ik mezelf en de buitenwereld graag voorhield. Achteraf gezien is het echt bizar hoelang ik mezelf voor de gek heb gehouden dat alles goed was ookal wist ik diep van binnen dat dat niet zo was. Na 10 jaar was alles saai geworden met mijn vriend en we waren elkaar onherstelbaar ontgroeid zo door de jaren heen. Ook kon ik niet meer ontkennen dat ik een goeie vriend wel heel erg leuk was gaan vinden binnen een paar maanden. Bij hem lukte het op een of andere manier om te praten over álles waar ik mee zat. Dat gebeurt niet zomaar als alles goed zit in je relatie. Ik heb veel gepraat en geprobeerd met mijn vriend om het nog te redden, maar daar was het voor mijn idee al veel te laat voor. Het was de moeilijkste keuze die ik ooit gemaakt heb maar 8 maanden later kan ik tevreden zeggen dat het de goede keuze was voor ons allebei om onze relatie te verbreken en onze eigen weg te gaan.

Het advies als je een lange relatie verbreekt is vooral tijd voor jezelf nemen. Opnieuw ontdekken wie je eigenlijk bent zonder relatie. Ik trok me daar helemaal niks van aan en dook, eigenwijs als ik ben, meteen in een nieuwe relatie. Je bent verliefd en je moet wat, zegmaar. Gelukkig kon ik alsnog veel tijd nemen om dingen te verwerken, verdrietig te zijn en eindeloos te praten over alles. Vooral in de lente- en zomermaanden had ik het heel zwaar met alles maar ik ben er niet van weggerend en ben de strijd aangegaan met al mijn donkere gedachten met veel steun van mijn nieuwe liefde, lieve vrienden en familie. Nu heb ik eindelijk het gevoel dat dat zijn vruchten heeft afgeworpen en dat we er samen sterker door zijn geworden, hoe cliché dat ook mag klinken. Ik weet nu bijvoorbeeld precies wat ik niet meer wil in een relatie en ik durf dat eindelijk ook aan te geven. Uiteindelijk was het allemaal precies wat ik nodig had denk ik om uit te komen waar ik nu ben. Dus laat dat zonnetje maar schijnen in mijn leven!

Categorieën
Leven

De 18 beste dingen van 2018

Laten we maar meteen beginnen met een cliché: wat is dit jaar omgevlogen, zeg. Je hoort vaak dat de tijd steeds sneller lijkt te gaan naarmate je ouder wordt en daar ben ik het helemaal mee eens. Van het regelmatig bloggen is dit jaar wederom weinig terechtgekomen, surprise surprise. Dat zet ik vandaag recht met de beste momenten van 2018. Tijd voor #18of2018. Vorig jaar deelde ik mijn #17of2017 naar voorbeeld van Marlou via Twitter, maar ik doe nog maar heel weinig met mijn Twitter-account. Vandaar dat ik ga voor een ouderwets blogje. Let’s get going!

1. Verhuizen naar een nieuw appartement
Ik schreef eerder al een blogje over de verhuizing van mijn vriend Filip en mij naar een groter en mooier appartement. Nog steeds in ons geliefde Den Bosch, maar dan net iets verder weg van het centrum. Ruim een half jaar later zijn we nog steeds dolgelukkig met alle ruimte die we erbij hebben gekregen, het balkon, de vaatwasser en eigenlijk alles in ons fijne huisje.

2. Vakantie naar New York
Ook hier schreef ik eerder al een blog over. Filip en ik aten ons vooral een weg door New York heen met burgers, donuts, chocolate chip cookies en nog veel meer. Heerlijk! Verder zagen we natuurlijk alle mooie plekken van deze stad zoals het uitzicht vanaf Top of the Rock, Central Park, Brooklyn en nog veel meer. Het was een onvergetelijke week!

Afbeelding kan het volgende bevatten: lucht en buiten

Categorieën
Leven

Teken van leven vanaf een nieuw plekje

Ja, hoi.. daar ben ik weer! Het was alweer een tijdje geleden dat ik hier iets van me liet horen, dus het begon toch weer te kriebelen. Ik heb deze keer heel fijn nieuws. Ik ben namelijk verhuisd naar een prachtig nieuw appartement. Nog steeds samen met m’n vriend, nog steeds in Den Bosch maar dan net iets buiten het centrum, nog steeds een huurappartement. In dat opzicht is er dus niet zoveel veranderd maar het is hier wel veel groter, mooier en zelfs een klein beetje goedkoper. Genoeg redenen om te verhuizen wat mij betreft.

Nieuw appartement

Van een loft naar een appartement
Nu zit ik dus helemaal in m’n nopjes achter mijn nieuwe bureau te tikken in een appartement waarvan ik nog steeds niet helemaal kan geloven dat het van ons is. Mijn leven is zo verdomde fijn op het moment. Het fijnste aan dit nieuwe huisje vind ik dat we verschillende kamers hebben. Dat klinkt misschien vanzelfsprekend, maar hiervoor woonden we in een loft in het centrum van Den Bosch. Eigenlijk kunnen we het beter een overpriced studio noemen met een fancy naampje.

Twee jaar geleden was dat het beste wat we konden krijgen en we hebben er ook met veel plezier gewoond, maar op een gegeven moment wordt het toch vervelend als je geen aparte slaapkamer hebt. Zeker omdat mijn vriend onregelmatige diensten heeft, waardoor hij soms ’s nachts werkt en overdag slaapt. Probeer je vriend maar eens een hele middag niet wakker te maken als je zo’n bulldozer bent als ik en constant dingen laat vallen. Het is dan ook echt genieten dat we nu meerdere kamers hebben en verder ben ik ook heel erg blij met het balkon, de ruime berging, de superdeluxe badkamer en de vaatwasser.

Verhuizen tijdens een hittegolf
Het verhuizen zelf was nog wel een dingetje als je je bedenkt hoe warm het is geweest de afgelopen weken. Het was echt zweten geblazen tijdens het leggen van de laminaatvloer en het verhuizen zelf was al helemaal ellende. Ik geloof dat ik tijdens een stevige sportsessie minder zweet dan in het weekend dat we al onze meubels en spullen oververhuisden. Gelukkig was het het allemaal waard achteraf gezien, al kunnen we even geen Ikea of bouwmarkt meer zien.

Met hulp van mijn lieve schoonouders en ouders lukte het om ons appartement in twee weekenden helemaal bewoonbaar te maken. Sindsdien zijn we vooral aan het wennen aan het wonen hier en het bevalt echt ontzettend goed. Er missen nog wat kleine dingen zoals gordijnen in de woonkamer, wat lampen en plantjes maar dat komt allemaal nog wel. Ik geloof dat we nu in ieder geval ons ultieme plekje hebben gevonden waar we wat langer willen blijven wonen. Vier keer verhuizen in ruim zeven jaar vind ik ook wel genoeg voor eventjes. Als alles binnenkort echt af is deel ik misschien wel wat foto’s, maar voor nu wilde ik gewoon eindelijk het bloggen weer eens een beetje oppakken. Mission accomplished!